Luchtkastelen aan de horizon..

Ik ben verliefd. Verliefd op jou...

En het voelt zo ontzettend goed..

Never say never...

Het lijkt wel alsof er iets is veranderd. Alsof de kamer anders wordt als jij binnen loopt. Eerst was het niet zo, jij kon binnenlopen en je nam vreugde met je mee, echter daar bleef het bij. Nog steeds vul je de kamer met vreugde, alleen voelt het nu anders. Mijn lichaam speelt een spelletje met me. Het lijkt alsof mijn ogen naar je worden toegetrokken, ondanks dat ik probeer mijn hoofd af te wenden, je blikken te ontlopen. De blikken in je ogen die zijn veranderd als ik erin kijk. Niet denken, het kan niet. Dit voel jij niet. Het stelt niks voor. Ik probeer aan andere dingen te denken, te doen alsof ik het me maar indenk, dat ik er niets achter moet zoeken, want jij, jij bent 'just my .........', meer niet. Toch..?  De gesprekken hebben een andere wending gekregen, de verwachtingen verwachten iets anders. Waarom blijft dit gevoel terugkomen? Tegen het gevoel ingaan wordt steeds lastiger, mijn krachten zijn aan het afnemen, mijn voeten verliezen hun grip op de grond. Zag ik het goed? Leek ik even hetzelfde in jou te herkennen? Volgens mij weten we het allebei, we hebben het elkaar allang verteld. Welliswaar zonder woorden, maar de boodschap is aangekomen. Had ik maar de lef om het te zeggen, kon ik maar zeggen dat ik weet wat jij weet en dat jij weet wat ik weet. Ik blijf bij jou op de kamer hangen. Een stilte die normaal gesproken nooit een ongemakkelijke situatie bij ons zou opleveren, voelt aan als de aankondiging van een confession. Kom dichterbij.. alsjeblieft? Je kwam dichterbij. We leken allebei op visjes. Visjes die te lang op de kant hadden liggen spartelen en het daar niet lang meer gingen volhouden. De laatste pogingen tot verzet waren overal te voelen, als een magneet voelde ik mezelf naar je toe worden getrokken. De stilte werd gebroken met een 'stille boodschap'. Je hebt me bevrijdt. Nog voordat we onze laatste sparteling konden uiten hebben we elkaar weer in het water gegooid. In het water wat helder is. Waar wel kiezelstenen inliggen die voor schaduw kunnen zorgen. Alleen we hebben het voordeel dat we weten waar deze steentjes liggen. Het water voelt fris en goed aan en lijkt schoner dan eerst. Ik geef toe. Ik durf de duik met jou te wagen en we zien wel waar we naar toe zwemmen...

You found me, you found me

Ik volg je passen naar de keuken, zie hoe je gronding je afwas wilt gaan aanpakken. Je bent druk bezig in je wereldje en ik kijk vanuit mijn stoel naar je. Druk pratend laat je spullen in kastjes verdwijnen, worden er spullen tevoorschijn getoverd, volgt er schuim in je afwasteiltje en begint de kamer zich te vullen met de citroengeur van je afwasmiddel. Stilletjes begint je stem te vervagen, het is je verschijning waardoor ik me laat verleiden. Jouw prachtige, vrolijke, eerlijke verschijning, de bewegingen die op danspassen lijken, die me doen glimlachen. Je kijkt op en probeert me licht te prikkelen door een opmerking te plaatsen. Terwijl je de opmerking maakt zie ik je mondhoeken omhoog gaan en je glunderend naar je vaat kijken. Je weet dat ik ga reageren op je teasende uitspraak. En ik geef toe, mijn reactie zal ook inderdaad volgen. Vooral omdat ik weet dat je dan nog meer zal glunderen en stralen, wat mij op dat ene moment, voor even, de gelukkigste persoon op aarde zal maken. Ik sta op en loop naar je toe, om als het ware mijn reactie bij je te bezorgen. Ik omhels je en met mijn gezicht verdwijn ik in je nek. Ook al zei ik niks, je begreep me reactie meteen en ik voelde je glunderen..

Lost and insecure, you found me, you found me...

For every one step forward, we're taking two steps back..

Toen ik het zei was het al te laat. de woorden waren over mijn lippen gerold, in de ruimte verdwenen en naar jou gericht. Had ik nou maar op m'n lip gebeten of m'n mondhoek weggetrokken. Misschien had je het wel herkend en gelachen, misschien was dit gevoel van nu dan ander geweest. Het ging mis. 'Sorry! Sorry!' het was een poging om de woorden terug te vangen, in te slikken. Je haalde je schouders op, je ogen ontweken mijn blik, je gezicht werd rood van boosheid. Toch keek naar je kaarten en zei nonchalant dat het niet uitmaakte. Het besef kwam, ik zat fout.

Vanaf dat moment ging het mis. Als een lawine verzamelde de verkeerde woorden zich tot een chaos.  We hebben gewonnen! Het waren uitingen van frustratie, frustraties vanwege mezelf. Ik zag je weglopen, op dat moment onbereikbaar. Wat moet ik doen? Alsjeblieft loop niet weg.. De net behaalde overwinning viel over me heen als een groot verlies.

Het spijt me. Echt.. 'Het was al goed' waren de woorden die je zei, maar je blik bleef me ontwijken. Een uitspraak volgde, maar het was overgekomen alsof het chinees was. 'Het moet niet nog een keer gebeuren, want dan...'  ik had de rest niet meer gehoord, enkel deze woorden bleven achter in m'n hoofd. De toegang tot jou, een afstand van normaal gesproken een paar meters naar je deur, veranderde in een te brede weg. Een brede weg waar auto's keihard heen en weer reden. Je ging weg naar het feest. We hadden met elkaar gesproken,alweer, maar niet gepraat. . Ik zag niet meer hoe je naar de overkant van de brede weg liep, ik was je kwijt geraakt in de meningte...

Het gevolg van: http://luchtkastelenaandehorizon.web-log.nl/mijn_weblog/2007/05/index.html >> Dan maak je jezelf even... onmogelijk!!!

Try to have no regrets

I don't want to wonder if
We should have been
What could have been
What might have been

I take everything from you, but you'll take anything, won't you?

Het lijkt alsof de mensen die ik aantrek en waar ik altijd een 'iets' voor krijg, vroeg of laat vaak dezelfde karaktertrek vertonen (een enkele uitzondering na dan). Niet alleen ik ben degene die veel van hun houdt, nee bovenal houden ze erg veel van zichzelf. Naar mijn smaak teveel soms. Zelfvertrouwen, van jezelf houden is belangrijk en zelfs een goede eigenschap. Wanneer dit echter teveel wordt, vind ik het minder positief en eigenlijk een grote afknapper.

In het begin is het schattig, vind ik het lief om iemand vol over zichzelf en eigen gebeurtenissen te horen  praten, waarbij ze glunderen en stralen net als een klein kind wat trots verteld over z'n overwinning op het schoolplein.

En wanneer het Ego een deuk heeft opgelopen of lijkt te beschadigen, doe ik er van alles aan om de persoon zijn zelfvertrouwen terug te geven en de beschadigingen weg te poetsen. Dit alles alleen omdat het gevoel van mijn hartje (noem het liefde) voor deze persoon zo groot is, dat ik ze graag gelukkig zie.

Steeds meer begint het er echter op te lijken dat ik de egoïste trekjes door dit soort dingen alleen maar aanmoedig. Des te meer ik uiting geef van mijn gevoelens tegenover iemand en luister naar alles wat de ander dwars zitten en naar alle (grootmoedige) uitspraken van die ander over zichzelf, hoe meer moeite het me lijkt te kosten om de persoon in kwestie te bereiken. De eigen verhalen/zelfbeeld worden groter en de gelijkwaardigheid verdwijnt.

De persoonlijkheid die ooit (iets teveel) straalde, begint te veranderen in een ego die me langzaam verblindt. En ik weet niet hoelang ik het nog volhoud om ernaar te kijken...

What if my love is lost behind words I will never find

Hé jij, ik heb je niet gezien. Je kwam binnenwandelen in mijn gedachten. Heb ik je al gezegd dat je best leuk bent? Vast niet.. Wat is het wat je doet, waardoor ik altijd even achterom kijk als jij langsloopt? Waarom lijken de dagen dat jij er niet bent minder leuk? Hoe komt het dat mijn blikken die van jou kruisen?
Eigenlijk heb ik je wel zien staan daar tussen mijn gedachten. Je stond daar met zo'n mooie glimlach, met ogen die recht door mijn hart keken, je stond daar gewoon jezelf te zijn. 
Zoveel prikkelingen tegelijk als jij voorbij loopt, die ik allemaal aan je zou willen uiten. Alleen hoe ik dat zou moeten doen weet ik niet. Misschien komt het nog, misschien ook niet. Voorlopig kijk ik van achter een boom hoe jij wandelt en de passen die je zet lijken nieuw...

Take your memories, I don't kneed them

Het is het gevoel van rusteloosheid, onrust in je benen, onrust in je handen, onrust in je hoofd.. Ik loop nutteloos heen en weer, ga zitten en dan weer staan, vergeet de woorden voor ik ze heb bedacht en denk terug. Terug aan toen..

Wil ik terug? Ja. Nee.
Laat je me gaan? Ja. Nee.
Was toen alles beter? Ja. Nee.

Het is een gevoel van rusteloosheid, wat zich niet laat verdwijnen door even te rusten. Wat niet verdwijnt door een nacht goed te slapen. Wat niet verdwijnt door een goede vakantie. Het gevoel zit in mijn bloed, het stroomt door mijn hele lichaam.
Ik heb het niet nodig, ik hoef het niet. Niks, niks van jou heb ik meer nodig, of wil ik nog hebben! Ik wil het gevoel van jou, jij die nu maar niet uit mijn hoofd verdwijnen wilt, kwijt. En wel nu.

Dus verdwijn, alsjeblieft?

I've got a way of knowing exactly where I'm going and I feel so alive!

Ik wil het, ik wil het, ik wil het! Ik heb een groot doel voor ogen en ik wil het zo graag!!!!!!!
Het geeft me energie, het maakt me blij en het laat me vooruitkijken!
Nu kan ik alleen maar afwachten.. ik heb mijn best gedaan en binnenkort zal wel uitwijzen of het is gelukt!

En de dagen, mijn dagen, zouden niet compleet zijn als ik niet heel diep van binnen stiekem nog af en toe aan jou zou denken (je stilletjes kan missen). Ik had kunnen zeggen dat het niet zo was, dat ik je allang was vergeten.
Helaas is dat niet zo. Wel beginnen mijn gedachten, gevoelens en ideeën over jou te veranderen, te vervagen. En waarom? It's the way your love was there to guide me, but in fact it was only standing in my way!

De dagen vullen zich inmiddels ook al een hele lange tijd anders. Met nieuwe activiteiten, nieuwe mensen, een hele hoop nieuwe mensen die ik heb leren kennen. En mensen die ik anders heb leren kennen. En dezelfde fout als die ik bij jou heb gemaakt zal ik niet meer maken.
Slechts enkele van deze mensen zal ik tot mij toelaten en ik hoop dat ze me daarvoor de tijd en kans willen geven. Het zal me moeite kosten door het gedoe met jou. Maar... Ik wil het, ik wil het, ik wil het. Het geeft me energie, het maakt me blij en het laat me vooruitkijken!
Cause I've been so far and I am halfway there, it's just from the edge and I won't be scared..

Dus kom maar op!!!! :)

Turn over your page, for a new chapter to come..

Tonnen vuurwerk zijn de lucht in gegaan, de nodige glazen zijn gevuld met liters champagne en drank, goede voornemens vieren hoogtij en de afslankproducten worden massaal ingekocht.
Oftewel 2007 is voorbij, weer een jaar wat we tot het verleden mogen beschouwen en een nieuw jaar heeft zich al in volle glorie aangemeld.
Dit jaar is alles weer mogelijk, het kan jouw jaar worden, het begin van iets nieuws of het doorzetten van iets prachtigs. Schudt de dingen die je dwars zitten van je af en open je armen voor al het moois wat er daarbuiten op je wacht.

Maak er een mooi, gelukkig en onvergetelijk jaar van! :)

Noem het sentimenteel of niet, maar elk jaar blijven we dit toch wensen..? ;)